Ankara’da ekonomik krizin gündelik hayata yansıyan en çarpıcı örneklerinden biri Etimesgut’ta ortaya çıktı. Bir süpermarketin “bayat ekmek” adıyla 6 TL’den satışa sunduğu bir gün öncesine ait ekmekler, kısa sürede yoğun talep gördü.

14 Şubat’ta başlatılan uygulamada, satılamayan ekmekler çöpe atılmak yerine indirimli olarak raflara konuldu. Market yönetimi, hem israfı azaltmayı hem de dar gelirli vatandaşlara daha uygun fiyatlı bir alternatif sunmayı amaçladıklarını belirtti. Ancak ortaya çıkan manzara, Türkiye’de derinleşen geçim sıkıntısını bir kez daha gözler önüne serdi.

Başkentte taze ekmek fiyatlarının 15–20 TL bandına yükseldiği bir dönemde, bayat ekmeğe yönelen yoğun talep dikkat çekti. Aradaki fiyat farkı, vatandaşın tasarruf arayışının artık en temel gıda ürünlerine kadar indiğini gösterdi.

Uzmanlara göre bu tablo, gıda enflasyonunun hane bütçesi üzerindeki baskısının giderek arttığını ortaya koyuyor. Perakende sektöründe “son kullanıma yaklaşan ürün” satışlarının yaygınlaşması da bu eğilimin bir parçası olarak değerlendiriliyor.

Olay siyasetin de gündemine girdi. CHP Karabük Milletvekili Cevdet Akay, bayat ekmeğe gösterilen yoğun ilgiyi ekonomik krizin somut bir göstergesi olarak yorumladı. Akay, hükümetin ekonomi politikalarını eleştirerek, resmi söylemler ile vatandaşın yaşadığı gerçeklik arasında ciddi bir fark bulunduğunu savundu.

Ekonomistler, ekmek gibi temel ve sık tüketilen ürünlerde fiyat artışının, tüketici davranışını hızla değiştirdiğine dikkat çekiyor. Bu durum yalnızca vatandaşın tüketim alışkanlıklarını değil; aynı zamanda perakendecilerin stok yönetimi, fire oranı ve fiyatlandırma stratejilerini de yeniden şekillendiriyor.

Öte yandan artan gıda fiyatları, sosyal destek mekanizmaları ve yerel yönetimlerin rolünü de yeniden tartışmaya açıyor. Gıda erişilebilirliği, yalnızca ekonomik değil aynı zamanda sosyal bir mesele olarak öne çıkıyor.

Bayat ekmeğe yönelen talep, tek başına makro ekonomik verilerin yerine geçmese de, sahadaki geçim baskısının günlük yaşam pratiklerine nasıl yansıdığını açık biçimde ortaya koyuyor. Önümüzdeki dönemde benzer uygulamaların yaygınlaşıp yaygınlaşmayacağı ise hem piyasa dinamikleri hem de sosyal politika açısından kritik bir gösterge olacak.