Her 8 Mart’ta içim acıyor, bir geriliyorum, sıkıntı basıyor, terliyorum. Arkadaş, daha "kadın olma" kavramını idrak edememiş insanlara ve en acıklısı da bunu idrak edememiş kadınlara, ben buradan emekçi kadınların başına gelenleri, fedakarlıklarını, bu yüzden ölmelerini mi anlatayım. Yoksa onları anmak için seçilen günün, kirli kapitalizmin, indirimli kadın ürünleri satılan bir pazardan pay kapma gününe dönüştüğünü mü söyleyeyim.

En iyisi mi ben seven kadını anlatayım!

Bir kadın severse; yüreğim sende demesini anlayacaksınız. Nasıl mı? der gibisiniz... Seven kadın bulunduğu yerde devrim yapar. Onun yanın da dünyanın en güçlü, samimi, sınırsız, bakışından anlayan, tavrınızdan anlayan varlıktır. Seni elinin tersiyle değil avcunun içinde kavrar.

Peki ya siz ne çok üzdüm, sevgimi bile esirgedim, hissettiğim ile yaptığım arasın da uçurum koydum, başka şeyler arkasına saklandım, davranışlarınım doğru mu yanlış mı diye sorguladın mı? 

Ne demiş Can Usta; “Erkek dediğin; önce kendini sevecek, sevilmek yaban gelmeyecek.” Kendini sevmeyenden başkasını sevmeyeceği anlayacak. Kadınına saygı duyan nesillerin çoğalması dileğiyle Emekçi Kadınlar Günümüz yılın tamamına yayılsın.

Emek vermeden yemek yiyen, sadece "güzelliğiyle" ön plana çıkan kadınların değil, sömürülmesine rağmen emeğini ortaya koyabilen yüreği güzel tüm emekçi kadınların günü kutlu olsun. İyi ki varsınız.

Münnevver Metin