Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Vedat Işıkhan’ın, imalat sanayisine yönelik kredi desteği kapsamında İşsizlik Sigortası Fonu’ndan 51 milyar TL aktarılacağını açıklaması, fonun kullanım amacına ilişkin tartışmaları yeniden alevlendirdi. Emek örgütleri, işçinin emeğiyle oluşan kaynağın işverenlere "kalkan" yapılmasını sert bir dille eleştiriyor.

İşsizlik Sigortası Fonu'nun gelir yapısı ve son yıllardaki kullanım eğilimleri, fonun sosyal güvenlik işlevinden uzaklaştığı yönündeki kaygıları doğruluyor.

Fondan İşverene 51 Milyar TL

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın iş birliğiyle duyurulan "İmalat Sanayi Finansmanı ve İstihdamı Koruma Programı", imalat sektöründeki KOBİ’lere 3 yıl vadeli, 6 ay anapara ödemesiz kredi imkânı sunuyor. Bu finansmanın kaynağı ise doğrudan İşsizlik Sigortası Fonu.

Rakamlarla "Yön Değişimi"

İşçilerin primleriyle biriken fonun dağılımındaki değişim, bütçenin işçiden işverene nasıl kaydığını gözler önüne seriyor:

Son 10 Yıllık Değişim

İşverenlere aktarılan pay %20,3’ten %49,2’ye yükselirken, işsizlik ödemelerinin payı %37,4’ten %31,7’ye geriledi.

Toplam Aktarımlar

İşverenlere aktarılan toplam tutar 421 milyar TL’yi aşarken, işçilere verilen ödenek 260 milyar TL’de kaldı.

2025 Verileri

İşçilere 80,6 milyar TL ödenirken, işverenlere sunulan destek 97,2 milyar TL olarak gerçekleşti.

"İşçinin Parasını Kendi Parası Gibi Dağıtıyorlar"

DİSK Genel Başkanı Arzu Çerkezoğlu, işsizlerin %81’inin fondan yararlanamadığına dikkat çekerek, "İşsizlik Sigortası Fonu, işveren destek fonu değildir. İşçinin parası işçiye verilmelidir" açıklamasında bulundu. İktisatçı Dr. Levent Dölek ise programın "istihdamı koruma" başlığıyla sunulmasını eleştirerek, işten çıkarmanın doğallaştırıldığını ve fonun "ideolojik bir araç" olarak kullanıldığını savundu.

"Sosyal Devlet" İle Bağdaşmıyor

Uzmanlar, fondan kullanılabilecek gelir oranının %30’dan %50’ye çıkarılmasının, fonun işsizlik sigortası niteliğini yitirmesine neden olduğunu belirtiyor. İktidarın "istihdamı koruma" gerekçesiyle sunduğu bu teşvikler, emeğin korunması yerine sermayenin finansman ihtiyaçlarını karşılayan bir "kalkan" olarak değerlendiriliyor.